$BTC ລາວມີນິໄສຢ່າງໜຶ່ງ ຕອນກ່ອນຂ້ອຍຄິດວ່າມັນແປກຫຼາຍ。
ພໍບັນຊີໄດ້ກຳໄລເງິນມາສັກໜຶ່ງ ສິ່ງທຳອິດກໍຄືເອົາອອກມາແຕ່ບາງສ່ວນ。
ຂ້ອຍຖາມລາວ: ຕອນຕະຫຼາດດີຂະໜາດນີ້ ເປັນຫຍັງບໍ່ສືບປັ້ນໃຫ້ມັນມ້ວນຕໍ່?
ລາວຍິ້ມອອກມາໜ່ອຍໜຶ່ງ: “ເພາະເງິນຢູ່ໃນບັນຊີ ຂ້ອຍບໍ່ຖືວ່ານັ້ນແມ່ນເງິນ。”
ຂໍ້ຄຳນີ້ ລາວເພິ່ງໄດ້ເຂົ້າໃຈກໍ່ຫຼັງຈາກໄດ້ຊອຍຄ້າຄຣິບໂຕເຈັດປີ。
ລາວຈາກ 1 ໝື່ນ U ເຖິງ 20 ໝື່ນ U ກໍຜ່ານທັງກຳໄລຕໍ່ເນື່ອງ ເຂົ້າສູ່ຕຳແໜ່ງທີ່ລົງທຶນໜັກ ຖືອອກຄືນບໍ່ອອກ (ຕ້ານຄວາມສັ່ນສະເທືອນ) ແລະ ປະລະກຳໄລກັບຄືນ。
ຊ່ວງທີ່ຮ້າຍສຸດ ບັນຊີເຫັນວ່າບວກຫຼາຍແລ້ວ ແຕ່ສຸດທ້າຍກໍເພາະວ່າຫຼາຍເທື່ອຕື່ມນ້ຳໜັກໃສ່ກອງທຶນ ເລີຍເສຍໃຫ້ຕະຫຼາດກັບຄືນອີກຫຼາຍສ່ວນ。
ຕໍ່ມາ ລາວກັບຕົວໃໝ່。
ກ່ອນຈະປ່ອຍຄຳສັ່ງເຂົ້າໄປ ກໍກຳນົດກ່ອນວ່າ ຂ້ອຍສູນເສຍໄດ້ຫຼາຍສຸດເທົ່າໃດ ບໍ່ແມ່ນໄປຄິດກ່ອນວ່າຈະກຳໄລໄດ້ຫຼາຍເທົ່າໃດ。
ຖ້າຕະຫຼາດຍັງບໍ່ເຖິງຈຸດຂອງຂ້ອຍ ກໍບໍ່ຈະເປີດສັ່ງແບບຢາກລອງເພາະມືຮຽບ。
ພາດການຕັດສິນໃຈຊ້ຳໆຫຼາຍເທື່ອ ກໍຢຸດລົງທັນທີ。
ທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ: ກຳໄລເລີ່ມຕົກໃສ່ມືແທ້ໆແລ້ວ。ເຮັດໄດ້ສະເໝີໃນແຕ່ລະໄລຍະ ກໍເອົາອອກມາບາງສ່ວນ。ແບບນີ້ ເວລາທຳລາຍການຄ້າຄັ້ງຕໍ່ໄປ ເງິນໃນບັນຊີຢ່າງໜ້ອຍກໍມີບາງສ່ວນແລ້ວທີ່ບໍ່ຖືກຜູກກັບການເຄື່ອນໄຫວຂອງຕະຫຼາດ。
ລາວບອກຂ້ອຍວ່າ ຕອນນີ້ເວລາເຫັນຄອຍຊັບແບບຈູ່ງສະລາດ (ພຸ່ງຂຶ້ນແບບກະທັນຫັນ) ສິ່ງທຳອິດທີ່ຈະຄິດ ບໍ່ແມ່ນ “ຍັງຈະໄລ່ຕາມໄດ້ອີກບໍ?” ແລ້ວ କିນແຕ່ແມ່ນ “ຖ້າເຂົ້າໄປຕອນນີ້ແລ້ວຜິດ ຈະກຽມຕົວຍັງໄງ”。
ນີ້ແມ່ນການປ່ຽນແປງທີ່ໃຫຍ່ສຸດຂອງລາວໃນຫຼາຍປີນີ້。
ກ່ອນໜ້ານີ້ ການຊື້ຂາຍ ຄືການຫາໂອກາດ。
ຕອນນີ້ ການຊື້ຂາຍ ຄືການຄັດບັດບໍ່ໃຫ້ພາໂອກາດທີ່ບໍ່ຄວນລົງມື。
ຈາກ 1 ໝື່ນເຖິງ 20 ໝື່ນ ສິ່ງທີ່ແທ້ຈິງເປັນຜົນໃຫ້ລາວປ່ຽນໄປ ບໍ່ແມ່ນເທັກນິກ ບໍ່ແມ່ນໂຊກ。
ແມ່ນລາວໄດ້ຮູ້ສຸດທ້າຍວ່າ: ພໍກຳໄລໄດ້ເງິນແລ້ວ ສິ່ງທີ່ນ່າຢ້ານບໍ່ແມ່ນຕະຫຼາດຖອຍຕົວກັບຄືນ，但ແຕ່ແມ່ນຕົວເອງກັນທັນຫັນຄິດວ່າຈະເຮັດຫຍັງກໍໄດ້。