ປະມູນພັນທະບັດລັດຖະບານອາເມລິກາ 3 ເດືອນ ໄດ້ 4.015% ຍື່ນປະມູນ 2.77 ເທົ່າ ການແຂ່ງຂັນອັດຕາດອກເບ້ຍຊ່ວງສັ້ນເປີດເຫັນສະພາບຄ່ອງຄວາມ
ຂ່າວຄວາມຄືບໜ້າລ່າສຸດຂອງຕະຫຼາດພັນທະບັດລັດຖະບານຊ່ວງສັ້ນຂອງອາເມລິກາ ໄດ້ດຶງຄວາມສົນໃຈອີກຄັ້ງໄປທີ່ການແຂ່ງຂັນຂະໜາດຈຸລະພາກ ລະຫວ່າງການຈ່າຍຄ່າຊຳລະຄ່ອງຄວາມ (liquidity premium) ແລະຄວາມຄາດຫວັງອັດຕານະໂຍບາຍຂອງນະໂຍບາຍ. ການປະມູນນີ້ຄອບຄຸມ 2 ຊ່ວງເວລາສຳຄັນຄື 3 ເດືອນ ແລະ 6 ເດືອນ; ການປະສົມກັນຂອງອັດຕາຜົນຕອບແທນທີ່ຊະນະການປະມູນ (得标利率) ແລະຕົວຄູນຈຳນວນການຍື່ນ (投标倍数) ບໍ່ພຽງແຕ່ເປີດໃຫ້ເຫັນໂຄງສ້າງອາປະສົງຂອງອຸປະທານ-ຄວາມຕ້ອງການໃນຕະຫຼາດພັນທະບັດຊ່ວງສັ້ນຂອງໂດລາສະຫະລັດ ແຕ່ຍັງເປັນຊິ້ນຂໍ້ມູນສຳຄັນສຳລັບການມອງເຫັນຫຼັກຕື້ນຖານຂອງການກຳນົດລາຄາຊັບສິນຂອງໂລກ. ໃນເລື່ອງເຊິງມະຫາພາກ, ອັດຕາດອກເບ້ຍຊ່ວງສັ້ນມັກຖືກເບິ່ງເປັນແຜນທີ່ທີ່ຊອງທົບທິດທາງຂອງນະໂຍບາຍການເງິນ; ແຕ່ຕົວຄູນການຍື່ນປະມູນ ສະທ້ອນຄວາມຕ້ອງການຈັດສັນຂອງກອງທຶນສະຖາບັນຢ່າງເລິກເຊິ່ງຕາມຄວາມຢາກຮັບຄວາມສ່ຽງທີ່ຈຳເພາະ. ເມື່ອຕະຫຼາດສຸມໃສ່ການປ່ຽນແປງຢ່າງລະອຽດຂອງເສັ້ນທາງນະໂຍບາຍຂອງເຟດ (Fed), ຂໍ້ມູນການປະມູນທີ່ເບິ່ງດູເປັນເລື່ອງບໍ່ນ່າສົນໃຈ ແທ້ຈິງກຳລັງປັບປ່ຽນຈຸດຍຶດຂອງອັດຕາດອກເບ້ຍບໍ່ມີຄວາມສ່ຽງ (risk-free rate) ຢ່າງຄ່ອຍໆ. ສຳລັບນັກລົງທຶນ, ການຕີຄວາມເຫດການນີ້ບໍ່ຄວນຢຸດຢູ່ແຕ່ການຂຶ້ນ-ລົງຂອງລະດັບອັດຕາ ແຕ່ຕ້ອງເຈາະເລິກໃສ່ການປ່ຽນແປງຂອງຄຸນນະພາບຝ່າຍຄວາມຕ້ອງການ ຄື ໃຜແມ່ນຄົນຊື້, ແລະເຂົາຊື້/ຫຼຸດການຖືຄອງດ້ວຍເຫດຜົນອັນໃດໃນຈຸດເວລານີ້. ການປ່ຽນແປງໂຄງສ້າງຂະໜາດຈຸລະພາກ ມັກຈະນຳໜ້າການປ່ອຍຂໍ້ມູນມະຫາພາກ ແລະກາຍເປັນຕົວຊີ້ວັດລ່ວງໜ້າ ສຳລັບການຄາດເດົາວ່າຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຕະຫຼາດຈະຫັນໄປໃນທິດທາງໃດ.
ອີງຕາມຂໍ້ມູນຈຳເພາະຂອງການປະມູນນີ້, ກົມຄັງເງິນສະຫະລັດ ສຳເລັດການອອກພັນທະບັດລັດຖະບານ 3 ເດືອນ ດ້ວຍອັດຕາຊະນະ 4.015% ແລະຕົວຄູນການຍື່ນປະມູນຮອດ 2.77. ຂະນະດຽວກັນ, ຜົນການປະມູນຂອງ 6 ເດືອນ ສະແດງວ່າອັດຕາຊະນະແມ່ນ 4.155% ແລະຕົວຄູນການຍື່ນປະມູນແມ່ນ 2.62. 2 ຊຸດຂໍ້ມູນນີ້ຊັດເຈນສ້າງຮູບຮ່າງເສັ້ນໂຄ້ງຜົນຕອບແທນອັດຕາຊ່ວງສັ້ນ: ອັດຕາເງິນການຊ່ວງ 3 ເດືອນ ຕໍ່າກວ່າ 6 ເດືອນ, ສອດຄ່ອງກັບໂຄງສ້າງ “ສ່ວນແຕກຕ່າງໄປທາງບວກ” ທີ່ເປັນປົກກະຕິ; ແລະຊ່ອງຫ່າງລະຫວ່າງສອງອັດຕາປະມານ 14 ຈຸດພື້ນຖານ (basis points). ຈາກຕົວຄູນການຍື່ນປະມູນ, ຄວາມແຮງການຕ້ອງການຂອງ 3 ເດືອນ ສູງກວ່າ 6 ເດືອນເລັກນ້ອຍ; ຕົວຄູນ 2.77 ຊີ້ວ່າສຳລັບທຸກໜ່ວຍຂອງຈຳນວນທີ່ອອກ ມີຄຳຮ້ອງຂໍຊື້ 2.77 ເທົ່າ (ເປັນອັດຕາຍື່ນປະມູນສູງ); ແລະສະແດງວ່າຄວາມນິຍົມຕໍ່ຊັບສິນທີ່ປອດໄພໄລຍະສັ້ນຫຼາຍຍັງແຂງແຮງ. ສິ່ງທີ່ຄວນສັງເກດແມ່ນ ເຖິງແມ່ນອັດຕາຊະນະຍັງຢູ່ໃນຊ່ວງສູງ (ສູງກວ່າ 4%), ແຕ່ຕົວຄູນການຍື່ນປະມູນບໍ່ໄດ້ຫຼຸດລົງຢ່າງຊັດເຈນ; ນີ້ສະແດງວ່າໃນສະພາບຕະຫຼາດປະຈຸບັນ ເຖິງຈະມີຕົ້ນທຶນການຖືສູງ ແຕ່ເນື່ອງຈາກການຈັດການສະພາບຄ່ອງຄວາມ (liquidity management) ແລະຄວາມຕ້ອງການຫຼີກຄວາມສ່ຽງ, ທຶນຈາກກອງທຶນສະຖາບັນຍັງຄົງຄວາມສາມາດຮັບເອົາພັນທະບັດໄລຍະສັ້ນຂອງອາເມລິກາໄດ້ແຂງແຮງ. ນອກນີ້, ໃນພາບລວມຂອງພື້ນຫຼັງ, ດັດຊະນີເຢຍລະມັນ DAX 30 ເບື້ອງຕົ້ນເພີ່ມຂຶ້ນ 1.10% ມອບລາຍງານທີ່ 25581.95 ຈຸດ; ຄວາມເດັ່ນຂອງຕະຫຼາດຫຸ້ນຢູໂຣນີ້ ຊີ້ວ່າຄວາມນິຍົມການຮັບຄວາມສ່ຽງຂອງໂລກບໍ່ໄດ້ຖືກທຳລາຍຢ່າງສຳຄັນຍ້ອນອັດຕາດອກເບ້ຍສູງຂອງພັນທະບັດລັດຖະບານ; ແທນທີ່ຈະເກີດ “ສະພາບຕົກໃຈ” ກົງກັນ, ປາກົດເປັນການສະທ້ອນຄວາມຮູ້ສຶກຂ້າມຕະຫຼາດ (cross-market) ຄື ນັກລົງທຶນເລືອກຊອກຫາຜົນຕອບແທນ ແຕ່ຍັງຮັກສາຄວາມຮັອມຮູ້ແລະຄວາມມັກທີ່ຈະຈັດສັນໄປສູ່ຊັບສິນຫຼັກ (core assets) ຂອງຕະຫຼາດພັດທະນາ.
ຜົນການປະມູນນີ້ມີຜົນກະທົບຕໍ່ກົນໄກການກຳນົດລາຄາ ແລະຄວາມຢາກຮັບຄວາມສ່ຽງ ແບບສອງດ້ານ. ປະການທຳອິດ, ໃນດ້ານການກຳນົດລາຄາ, ອັດຕາຊະນະ 3 ເດືອນ 4.015% ເປັນສາຍເສັ້ນລ້າງ (benchmark) ສຳລັບຕົ້ນທຶນເງິນຊ່ວງສັ້ນໃນໂດລາສະຫະລັດ ໂດຍກົງ ແລະຈະຍົກສູງຕົ້ນທຶນຂອງເລີບເກີ (leverage) ທັງໝົດທີ່ຄິດເປັນໂດລາສະຫະລັດ. ສຳລັບສະຖາບັນການເງິນ ແລະບໍລິສັດທີ່ພຶ່ງການຈັດຫາເງິນລະຍະສັ້ນ, ລະດັບອັດຕານີ້ໝາຍວ່າ ຄວາມກົດດັນດ້ານການເງິນຈະຍັງຢູ່ຕໍ່ເນື່ອງ, ບັງຄັບໃຫ້ຕະຫຼາດຕ້ອງປັບຄືນການພິຈາລະນາຄວາມຍືນຍົງຂອງພັນທະບັດລາຍໄດ້ສູງ (high-yield bonds) ແລະສ່ວນແຕກຕ່າງຄວາມນ້າເຊື່ອ (credit spreads). ປະການທີສອງ, ໃນດ້ານຄວາມຢາກຮັບຄວາມສ່ຽງ, ຕົວຄູນການຍື່ນປະມູນສູງ 2.77 ປ່ອຍສັນຍານແງ່ດີອອກມາ: ຄື ຕະຫຼາດບໍ່ໄດ້ຖອນຕົວອອກຈາກຕະຫຼາດພັນທະບັດຊ່ວງສັ້ນຍ້ອນອັດຕາດອກເບ້ຍທີ່ຢູ່ລະດັບສູງ; ແຕ່ກັບປະທັບວ່າມີຄວາມສາມາດເຂົ້າຮັບ/ດູດຊັບສິນໄດ້ແຂງແຮງ. ການຜະສົມ “ອັດຕາສູງ + ຄວາມຕ້ອງການສູງ” ມັກຖືກຕີຄວາມໝາຍວ່າ ຕະຫຼາດກຳລັງລໍຖ້າສັນຍານທີ່ຊັດເຈນກ່ຽວກັບການລົດດອກເບ້ຍ (降息) ກ່ອນ, ຈຶ່ງເລືອກຖືຄອງພັນທະບັດຊ່ວງສັ້ນທີ່ມີຄຸນນະພາບສູງເປັນຍຸດຜ່ານ (transition strategy) ບໍ່ແມ່ນແລ່ນຈ້າກະທຸກໄປຢາກຮອບຫຼາຍກັບຜົນຕອບແທນຊ່ວງຍາວ ຫຼືຊັບສິນທີ່ສ່ຽງສູງ. ຄວາມມີທ່າທີ່ເບິ່ງແງ່ດີແບບລະມັດລະວັງນີ້ ອາດຈະຊ່ວຍກົດບໍ່ໃຫ້ກຸ່ມແບບເກ็งກຳເກີນໄປ ຖືກຂຶ້ນລົງຈົນເກີນພໍ; ທຶນອາດຈະໄປຫາຊັບສິນຫຼັກທີ່ເປັນເກາະ (defensive) ແລະກະແສເງິນສົດມີຄວາມໝັ້ນຄົງຫຼາຍກວ່າ. ແລະການຂຶ້ນຂອງດັດຊະນີ DAX ກໍຍັງເປັນຫຼັກຖານເພີ່ມເຕີມ: ນັກລົງທຶນທົ່ວໂລກບໍ່ໄດ້ຖິ້ມຂາຍອອກຈາກຄວາມຢ້ານກົວ (fear), ແຕ່ກຳລັງຊອກຫາຄວາມສົມດຸນໃນການປັບໂຄງສ້າງ; ແລະອັດຕາຜົນຕອບແທນສູງຂອງພັນທະບັດອາເມລິກາບໍ່ໄດ້ກາຍເປັນວິກິດຄ່ອງຄວາມໄຫຼທົ່ວໂລກ; ແຕ່ກາຍເປັນເງື່ອນໄຂກຳນົດແນວທາງ (rigid constraint) ສຳລັບການຈັດສັນຊັບສິນ.
ຈຸດສັງເກດໃນຕໍ່ໜ້າ ຄວນຈຸມໃສ່ 4-5 ຕົວຊີ້ວັດ ແລະການປ່ຽນແປບຂອງຄຳນິຍາມດັ່ງນີ້. ອັນທຳອິດ, ຄວນຕິດຕາມການປ່ຽນແປບແບບຂອບ (marginal changes) ຂອງຕົວຄູນການຍື່ນປະມູນໃນການປະມູນຄັ້ງຕໍ່ໄປ, ໂດຍສະເພາະເມື່ອອັດຕາຊະນະເກີດຄວາມຜັນຜວນ; ການຕົກຂອງຄວາມຕ້ອງການແບບກະທັນຫັນ (断崖式下跌) ຈະສະທ້ອນໂດຍກົງເຖິງຂອບເກນ (threshold) ຄວາມອ່ອນໄຫວຂອງກອງທຶນສະຖາບັນຕໍ່ຕົ້ນທຶນການຖືຄອງ. ອັນທີສອງ, ເບິ່ງການປ່ຽນແປບຂອງ basis (ເງິນຕ່າງ) ລະຫວ່າງຟິວເຈີ (期货) ອັດຕາເຟດ (Federal funds rate) ແລະຜົນຕອບແທນຂອງພັນທະບັດຊ່ວງສັ້ນ; ຖ້າທັງສອງເກີດຄວາມອອກຫ່າງ (显著背离), ອາດຈະຊີ້ວ່າ ຄວາມຄາດຫວັງຕໍ່ເສັ້ນທາງນະໂຍບາຍຂອງ Fed ກຳລັງປັບຕົວໃນຂັ້ນແນວທີ່ລະອຽດ, ຫຼືມີ “ການຂັດຂ້ອງຂອງຄ່ອງຄວາມ” ແບບບໍ່ປົກກະຕິ (non-typical liquidity frictions) ເກີດຂຶ້ນໃນຕະຫຼາດ. ອັນທີສາມ, ຕິດຕາມການສະແດງຂອງທະນາຄານສູນກາງທີ່ສຳຄັນຂອງໂລກ (ເຊັ່ນ ECB, BoJ) ໃນການປະມູນພັນທະບັດຊ່ວງເວລາດຽວກັນ; ໂດຍການປຽບທຽບເສັ້ນໂນ້ມອັດຕາດອກເບ້ຍຊ່ວງສັ້ນ ແລະຕົວຄູນການຍື່ນປະມູນໃນແຕ່ລະພື້ນທີ່ສະກຸນເງິນ, ຈະຊ່ວຍບອກໄດ້ວ່າ ຄ່ອງຄວາມໂດລາຂອງໂລກຢູ່ໃນສະພາບຕຶງຂັດແບບບາງສ່ວນ (local) ຫຼືທັງລວມ (overall) ກວ້າງ. ອັນທີສີ່, ໃຫ້ເອົາໃຈກັບການປ່ຽນແປງມູນຄ່າຫຸ້ນ (valuation) ຂອງກຸ່ມການເງິນ ໃນສ່ວນຂອງຮຸ້ນທະນາຄານ (bank shares) ເພາະອັດຕາຊ່ວງສັ້ນໄປຜູກກັບຄາດການກຳໄລດອກເບ້ຍສຸດທິຂອງທະນາຄານ (net interest income); ຖ້າສະພາບອັດຕາສູງສືບຕໍ່, ກຳໄລເກີນ (excess returns) ຂອງຮຸ້ນທະນາຄານອາດຈະກາຍເປັນ “ທິດທາງ” ສຳຄັນສຳລັບການສະຫຼັບຮູບແບບສไຕລ໌ (style switch) ຂອງຕະຫຼາດ. ສຸດທ້າຍ, ຄວນປະສານກັບທິດທາງຂອງດັດຊະນີເງິນໂດລາ (USD index) ເພື່ອວິເຄາະຜົນການຂັບໄລ່ (挤出效应) ຂອງຜົນຕອບແທນພັນທະບັດອາເມລິກາທີ່ສູງ ຕໍ່ການໄຫຼຂອງທຶນໃນຕະຫຼາດເກີດໃໝ່ (emerging markets); ໂດຍສະເພາະໃນບັ້ນຫຼັງທີ່ DAX ແລະຕະຫຼາດຫຸ້ນຢູໂຣອື່ນໆ ສະແດງຈະແຈ້ງແຂງແຮງ, ໃຫ້ເບິ່ງວ່າ ທຶນກຳລັງປັບດຸນພາຍໃນຕະຫຼາດພັດທະນາ ຫຼືກຳລັງໄຫຼໄປຊອກ “ບ່ອນຫຼົ້ມຂອງຜົນຕອບແທນ” ໃໝ່ຢູ່ພາກພື້ນອື່ນ. ຕົວຊີ້ວັດເຫຼົ່ານີ້ຈະຮ່ວມກັນກຳນົດ “ສົມພູມຫຼັກ” ຂອງການຕັດສິນທິດທາງຕະຫຼາດໃນຂັ້ນຕໍ່ໄປ.
ຕິດຕາມຂ້ອຍເດີ, ຄັ້ງຕໍ່ໄປການອ່ານສະພາບໜ້າກະດານ (盘面速读) ຈະບໍ່ພາດຈຸດສຳຄັນ.
ຂ່າວຄວາມຄືບໜ້າລ່າສຸດຂອງຕະຫຼາດພັນທະບັດລັດຖະບານຊ່ວງສັ້ນຂອງອາເມລິກາ ໄດ້ດຶງຄວາມສົນໃຈອີກຄັ້ງໄປທີ່ການແຂ່ງຂັນຂະໜາດຈຸລະພາກ ລະຫວ່າງການຈ່າຍຄ່າຊຳລະຄ່ອງຄວາມ (liquidity premium) ແລະຄວາມຄາດຫວັງອັດຕານະໂຍບາຍຂອງນະໂຍບາຍ. ການປະມູນນີ້ຄອບຄຸມ 2 ຊ່ວງເວລາສຳຄັນຄື 3 ເດືອນ ແລະ 6 ເດືອນ; ການປະສົມກັນຂອງອັດຕາຜົນຕອບແທນທີ່ຊະນະການປະມູນ (得标利率) ແລະຕົວຄູນຈຳນວນການຍື່ນ (投标倍数) ບໍ່ພຽງແຕ່ເປີດໃຫ້ເຫັນໂຄງສ້າງອາປະສົງຂອງອຸປະທານ-ຄວາມຕ້ອງການໃນຕະຫຼາດພັນທະບັດຊ່ວງສັ້ນຂອງໂດລາສະຫະລັດ ແຕ່ຍັງເປັນຊິ້ນຂໍ້ມູນສຳຄັນສຳລັບການມອງເຫັນຫຼັກຕື້ນຖານຂອງການກຳນົດລາຄາຊັບສິນຂອງໂລກ. ໃນເລື່ອງເຊິງມະຫາພາກ, ອັດຕາດອກເບ້ຍຊ່ວງສັ້ນມັກຖືກເບິ່ງເປັນແຜນທີ່ທີ່ຊອງທົບທິດທາງຂອງນະໂຍບາຍການເງິນ; ແຕ່ຕົວຄູນການຍື່ນປະມູນ ສະທ້ອນຄວາມຕ້ອງການຈັດສັນຂອງກອງທຶນສະຖາບັນຢ່າງເລິກເຊິ່ງຕາມຄວາມຢາກຮັບຄວາມສ່ຽງທີ່ຈຳເພາະ. ເມື່ອຕະຫຼາດສຸມໃສ່ການປ່ຽນແປງຢ່າງລະອຽດຂອງເສັ້ນທາງນະໂຍບາຍຂອງເຟດ (Fed), ຂໍ້ມູນການປະມູນທີ່ເບິ່ງດູເປັນເລື່ອງບໍ່ນ່າສົນໃຈ ແທ້ຈິງກຳລັງປັບປ່ຽນຈຸດຍຶດຂອງອັດຕາດອກເບ້ຍບໍ່ມີຄວາມສ່ຽງ (risk-free rate) ຢ່າງຄ່ອຍໆ. ສຳລັບນັກລົງທຶນ, ການຕີຄວາມເຫດການນີ້ບໍ່ຄວນຢຸດຢູ່ແຕ່ການຂຶ້ນ-ລົງຂອງລະດັບອັດຕາ ແຕ່ຕ້ອງເຈາະເລິກໃສ່ການປ່ຽນແປງຂອງຄຸນນະພາບຝ່າຍຄວາມຕ້ອງການ ຄື ໃຜແມ່ນຄົນຊື້, ແລະເຂົາຊື້/ຫຼຸດການຖືຄອງດ້ວຍເຫດຜົນອັນໃດໃນຈຸດເວລານີ້. ການປ່ຽນແປງໂຄງສ້າງຂະໜາດຈຸລະພາກ ມັກຈະນຳໜ້າການປ່ອຍຂໍ້ມູນມະຫາພາກ ແລະກາຍເປັນຕົວຊີ້ວັດລ່ວງໜ້າ ສຳລັບການຄາດເດົາວ່າຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຕະຫຼາດຈະຫັນໄປໃນທິດທາງໃດ.
ອີງຕາມຂໍ້ມູນຈຳເພາະຂອງການປະມູນນີ້, ກົມຄັງເງິນສະຫະລັດ ສຳເລັດການອອກພັນທະບັດລັດຖະບານ 3 ເດືອນ ດ້ວຍອັດຕາຊະນະ 4.015% ແລະຕົວຄູນການຍື່ນປະມູນຮອດ 2.77. ຂະນະດຽວກັນ, ຜົນການປະມູນຂອງ 6 ເດືອນ ສະແດງວ່າອັດຕາຊະນະແມ່ນ 4.155% ແລະຕົວຄູນການຍື່ນປະມູນແມ່ນ 2.62. 2 ຊຸດຂໍ້ມູນນີ້ຊັດເຈນສ້າງຮູບຮ່າງເສັ້ນໂຄ້ງຜົນຕອບແທນອັດຕາຊ່ວງສັ້ນ: ອັດຕາເງິນການຊ່ວງ 3 ເດືອນ ຕໍ່າກວ່າ 6 ເດືອນ, ສອດຄ່ອງກັບໂຄງສ້າງ “ສ່ວນແຕກຕ່າງໄປທາງບວກ” ທີ່ເປັນປົກກະຕິ; ແລະຊ່ອງຫ່າງລະຫວ່າງສອງອັດຕາປະມານ 14 ຈຸດພື້ນຖານ (basis points). ຈາກຕົວຄູນການຍື່ນປະມູນ, ຄວາມແຮງການຕ້ອງການຂອງ 3 ເດືອນ ສູງກວ່າ 6 ເດືອນເລັກນ້ອຍ; ຕົວຄູນ 2.77 ຊີ້ວ່າສຳລັບທຸກໜ່ວຍຂອງຈຳນວນທີ່ອອກ ມີຄຳຮ້ອງຂໍຊື້ 2.77 ເທົ່າ (ເປັນອັດຕາຍື່ນປະມູນສູງ); ແລະສະແດງວ່າຄວາມນິຍົມຕໍ່ຊັບສິນທີ່ປອດໄພໄລຍະສັ້ນຫຼາຍຍັງແຂງແຮງ. ສິ່ງທີ່ຄວນສັງເກດແມ່ນ ເຖິງແມ່ນອັດຕາຊະນະຍັງຢູ່ໃນຊ່ວງສູງ (ສູງກວ່າ 4%), ແຕ່ຕົວຄູນການຍື່ນປະມູນບໍ່ໄດ້ຫຼຸດລົງຢ່າງຊັດເຈນ; ນີ້ສະແດງວ່າໃນສະພາບຕະຫຼາດປະຈຸບັນ ເຖິງຈະມີຕົ້ນທຶນການຖືສູງ ແຕ່ເນື່ອງຈາກການຈັດການສະພາບຄ່ອງຄວາມ (liquidity management) ແລະຄວາມຕ້ອງການຫຼີກຄວາມສ່ຽງ, ທຶນຈາກກອງທຶນສະຖາບັນຍັງຄົງຄວາມສາມາດຮັບເອົາພັນທະບັດໄລຍະສັ້ນຂອງອາເມລິກາໄດ້ແຂງແຮງ. ນອກນີ້, ໃນພາບລວມຂອງພື້ນຫຼັງ, ດັດຊະນີເຢຍລະມັນ DAX 30 ເບື້ອງຕົ້ນເພີ່ມຂຶ້ນ 1.10% ມອບລາຍງານທີ່ 25581.95 ຈຸດ; ຄວາມເດັ່ນຂອງຕະຫຼາດຫຸ້ນຢູໂຣນີ້ ຊີ້ວ່າຄວາມນິຍົມການຮັບຄວາມສ່ຽງຂອງໂລກບໍ່ໄດ້ຖືກທຳລາຍຢ່າງສຳຄັນຍ້ອນອັດຕາດອກເບ້ຍສູງຂອງພັນທະບັດລັດຖະບານ; ແທນທີ່ຈະເກີດ “ສະພາບຕົກໃຈ” ກົງກັນ, ປາກົດເປັນການສະທ້ອນຄວາມຮູ້ສຶກຂ້າມຕະຫຼາດ (cross-market) ຄື ນັກລົງທຶນເລືອກຊອກຫາຜົນຕອບແທນ ແຕ່ຍັງຮັກສາຄວາມຮັອມຮູ້ແລະຄວາມມັກທີ່ຈະຈັດສັນໄປສູ່ຊັບສິນຫຼັກ (core assets) ຂອງຕະຫຼາດພັດທະນາ.
ຜົນການປະມູນນີ້ມີຜົນກະທົບຕໍ່ກົນໄກການກຳນົດລາຄາ ແລະຄວາມຢາກຮັບຄວາມສ່ຽງ ແບບສອງດ້ານ. ປະການທຳອິດ, ໃນດ້ານການກຳນົດລາຄາ, ອັດຕາຊະນະ 3 ເດືອນ 4.015% ເປັນສາຍເສັ້ນລ້າງ (benchmark) ສຳລັບຕົ້ນທຶນເງິນຊ່ວງສັ້ນໃນໂດລາສະຫະລັດ ໂດຍກົງ ແລະຈະຍົກສູງຕົ້ນທຶນຂອງເລີບເກີ (leverage) ທັງໝົດທີ່ຄິດເປັນໂດລາສະຫະລັດ. ສຳລັບສະຖາບັນການເງິນ ແລະບໍລິສັດທີ່ພຶ່ງການຈັດຫາເງິນລະຍະສັ້ນ, ລະດັບອັດຕານີ້ໝາຍວ່າ ຄວາມກົດດັນດ້ານການເງິນຈະຍັງຢູ່ຕໍ່ເນື່ອງ, ບັງຄັບໃຫ້ຕະຫຼາດຕ້ອງປັບຄືນການພິຈາລະນາຄວາມຍືນຍົງຂອງພັນທະບັດລາຍໄດ້ສູງ (high-yield bonds) ແລະສ່ວນແຕກຕ່າງຄວາມນ້າເຊື່ອ (credit spreads). ປະການທີສອງ, ໃນດ້ານຄວາມຢາກຮັບຄວາມສ່ຽງ, ຕົວຄູນການຍື່ນປະມູນສູງ 2.77 ປ່ອຍສັນຍານແງ່ດີອອກມາ: ຄື ຕະຫຼາດບໍ່ໄດ້ຖອນຕົວອອກຈາກຕະຫຼາດພັນທະບັດຊ່ວງສັ້ນຍ້ອນອັດຕາດອກເບ້ຍທີ່ຢູ່ລະດັບສູງ; ແຕ່ກັບປະທັບວ່າມີຄວາມສາມາດເຂົ້າຮັບ/ດູດຊັບສິນໄດ້ແຂງແຮງ. ການຜະສົມ “ອັດຕາສູງ + ຄວາມຕ້ອງການສູງ” ມັກຖືກຕີຄວາມໝາຍວ່າ ຕະຫຼາດກຳລັງລໍຖ້າສັນຍານທີ່ຊັດເຈນກ່ຽວກັບການລົດດອກເບ້ຍ (降息) ກ່ອນ, ຈຶ່ງເລືອກຖືຄອງພັນທະບັດຊ່ວງສັ້ນທີ່ມີຄຸນນະພາບສູງເປັນຍຸດຜ່ານ (transition strategy) ບໍ່ແມ່ນແລ່ນຈ້າກະທຸກໄປຢາກຮອບຫຼາຍກັບຜົນຕອບແທນຊ່ວງຍາວ ຫຼືຊັບສິນທີ່ສ່ຽງສູງ. ຄວາມມີທ່າທີ່ເບິ່ງແງ່ດີແບບລະມັດລະວັງນີ້ ອາດຈະຊ່ວຍກົດບໍ່ໃຫ້ກຸ່ມແບບເກ็งກຳເກີນໄປ ຖືກຂຶ້ນລົງຈົນເກີນພໍ; ທຶນອາດຈະໄປຫາຊັບສິນຫຼັກທີ່ເປັນເກາະ (defensive) ແລະກະແສເງິນສົດມີຄວາມໝັ້ນຄົງຫຼາຍກວ່າ. ແລະການຂຶ້ນຂອງດັດຊະນີ DAX ກໍຍັງເປັນຫຼັກຖານເພີ່ມເຕີມ: ນັກລົງທຶນທົ່ວໂລກບໍ່ໄດ້ຖິ້ມຂາຍອອກຈາກຄວາມຢ້ານກົວ (fear), ແຕ່ກຳລັງຊອກຫາຄວາມສົມດຸນໃນການປັບໂຄງສ້າງ; ແລະອັດຕາຜົນຕອບແທນສູງຂອງພັນທະບັດອາເມລິກາບໍ່ໄດ້ກາຍເປັນວິກິດຄ່ອງຄວາມໄຫຼທົ່ວໂລກ; ແຕ່ກາຍເປັນເງື່ອນໄຂກຳນົດແນວທາງ (rigid constraint) ສຳລັບການຈັດສັນຊັບສິນ.
ຈຸດສັງເກດໃນຕໍ່ໜ້າ ຄວນຈຸມໃສ່ 4-5 ຕົວຊີ້ວັດ ແລະການປ່ຽນແປບຂອງຄຳນິຍາມດັ່ງນີ້. ອັນທຳອິດ, ຄວນຕິດຕາມການປ່ຽນແປບແບບຂອບ (marginal changes) ຂອງຕົວຄູນການຍື່ນປະມູນໃນການປະມູນຄັ້ງຕໍ່ໄປ, ໂດຍສະເພາະເມື່ອອັດຕາຊະນະເກີດຄວາມຜັນຜວນ; ການຕົກຂອງຄວາມຕ້ອງການແບບກະທັນຫັນ (断崖式下跌) ຈະສະທ້ອນໂດຍກົງເຖິງຂອບເກນ (threshold) ຄວາມອ່ອນໄຫວຂອງກອງທຶນສະຖາບັນຕໍ່ຕົ້ນທຶນການຖືຄອງ. ອັນທີສອງ, ເບິ່ງການປ່ຽນແປບຂອງ basis (ເງິນຕ່າງ) ລະຫວ່າງຟິວເຈີ (期货) ອັດຕາເຟດ (Federal funds rate) ແລະຜົນຕອບແທນຂອງພັນທະບັດຊ່ວງສັ້ນ; ຖ້າທັງສອງເກີດຄວາມອອກຫ່າງ (显著背离), ອາດຈະຊີ້ວ່າ ຄວາມຄາດຫວັງຕໍ່ເສັ້ນທາງນະໂຍບາຍຂອງ Fed ກຳລັງປັບຕົວໃນຂັ້ນແນວທີ່ລະອຽດ, ຫຼືມີ “ການຂັດຂ້ອງຂອງຄ່ອງຄວາມ” ແບບບໍ່ປົກກະຕິ (non-typical liquidity frictions) ເກີດຂຶ້ນໃນຕະຫຼາດ. ອັນທີສາມ, ຕິດຕາມການສະແດງຂອງທະນາຄານສູນກາງທີ່ສຳຄັນຂອງໂລກ (ເຊັ່ນ ECB, BoJ) ໃນການປະມູນພັນທະບັດຊ່ວງເວລາດຽວກັນ; ໂດຍການປຽບທຽບເສັ້ນໂນ້ມອັດຕາດອກເບ້ຍຊ່ວງສັ້ນ ແລະຕົວຄູນການຍື່ນປະມູນໃນແຕ່ລະພື້ນທີ່ສະກຸນເງິນ, ຈະຊ່ວຍບອກໄດ້ວ່າ ຄ່ອງຄວາມໂດລາຂອງໂລກຢູ່ໃນສະພາບຕຶງຂັດແບບບາງສ່ວນ (local) ຫຼືທັງລວມ (overall) ກວ້າງ. ອັນທີສີ່, ໃຫ້ເອົາໃຈກັບການປ່ຽນແປງມູນຄ່າຫຸ້ນ (valuation) ຂອງກຸ່ມການເງິນ ໃນສ່ວນຂອງຮຸ້ນທະນາຄານ (bank shares) ເພາະອັດຕາຊ່ວງສັ້ນໄປຜູກກັບຄາດການກຳໄລດອກເບ້ຍສຸດທິຂອງທະນາຄານ (net interest income); ຖ້າສະພາບອັດຕາສູງສືບຕໍ່, ກຳໄລເກີນ (excess returns) ຂອງຮຸ້ນທະນາຄານອາດຈະກາຍເປັນ “ທິດທາງ” ສຳຄັນສຳລັບການສະຫຼັບຮູບແບບສไຕລ໌ (style switch) ຂອງຕະຫຼາດ. ສຸດທ້າຍ, ຄວນປະສານກັບທິດທາງຂອງດັດຊະນີເງິນໂດລາ (USD index) ເພື່ອວິເຄາະຜົນການຂັບໄລ່ (挤出效应) ຂອງຜົນຕອບແທນພັນທະບັດອາເມລິກາທີ່ສູງ ຕໍ່ການໄຫຼຂອງທຶນໃນຕະຫຼາດເກີດໃໝ່ (emerging markets); ໂດຍສະເພາະໃນບັ້ນຫຼັງທີ່ DAX ແລະຕະຫຼາດຫຸ້ນຢູໂຣອື່ນໆ ສະແດງຈະແຈ້ງແຂງແຮງ, ໃຫ້ເບິ່ງວ່າ ທຶນກຳລັງປັບດຸນພາຍໃນຕະຫຼາດພັດທະນາ ຫຼືກຳລັງໄຫຼໄປຊອກ “ບ່ອນຫຼົ້ມຂອງຜົນຕອບແທນ” ໃໝ່ຢູ່ພາກພື້ນອື່ນ. ຕົວຊີ້ວັດເຫຼົ່ານີ້ຈະຮ່ວມກັນກຳນົດ “ສົມພູມຫຼັກ” ຂອງການຕັດສິນທິດທາງຕະຫຼາດໃນຂັ້ນຕໍ່ໄປ.
ຕິດຕາມຂ້ອຍເດີ, ຄັ້ງຕໍ່ໄປການອ່ານສະພາບໜ້າກະດານ (盘面速读) ຈະບໍ່ພາດຈຸດສຳຄັນ.
