#BinancePickAndWin ສະໜາມການແຂ່ງຂັນບັນຍາການແປປ່ຽນໄວຫຼາຍ, ບໍ່ມີຄວາມເປັນຕໍ່ອກໃນຕະຫຼອດ, ມີແຕ່ການພະຍາຍາມອັນບໍ່ສິ້ນສຸດ. ໃນເຄິ່ງເວລາທຳອິດ, ພວກຂອງພວກເຮົາອາໄສການປະສານກັນທີ່ມີຄວາມຊ່ອງສະໜິດ ກໍເລີ່ມການບຸກໂຈມຕີແຮງຫຼາຍຄັ້ງ. ຝ່າຍຕົວຕ້ານກໍບໍ່ເຄີຍຜ່ອນຄາຍ, ສຸມອັດສະກັ້ນເປັນຊັ້ນໆ, ການປົກປ້ອງແໜ້ນໜາ, ແຕ່ລະຄັ້ງກໍຊ່ວຍກັນຫຼັບຫຼີກວິກິດ. ທັງສອງຝ່າຍສະຫຼັບກັນບຸກບຽນ ບໍ່ຍອມຖອຍ, ໃນຊ່ວງປ່ຽນຈາກການຮຸກລື້ ໄປສູ່ການປົກປ້ອງ ສະແດງໃຫ້ເຫັນຄວາມໄວ ແລະ ຄວາມເດືອດຮ້ອນຂອງກິລາບານເຕະຢ່າງເຕັມທີ່. ບາງເທື່ອນັກເຕະລົ້ມລົງໂດຍບໍ່ຄາດຄິດ, ແຕ່ກໍບໍ່ເຄີຍລັງເລ, ກັດແຂ້ວລຸກຂຶ້ນທັນທີ, ປັດຂີ້ຝຸ່ນຫຍ້າທີ່ຕິດກັບເຄື່ອງກາຍ ແລ້ວກໍກັບເຂົ້າສູ່ການສູ້ຮົບຕໍ່. ບໍ່ມີໃຜເວົ້າຍອມແພ້, ບໍ່ມີໃຜຢ້ານການປະທະ; ຄວາມອົດທົນ ແລະ ການຕັດສິນໃຈນັ້ນ ຊື່ງກໍລະລຶກໃຈຢ່າງພິເສດ。

ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍປະທັບໃຈຫຼາຍກວ່ານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຊ່ວງທີ່ເກີດເດັ່ນໃນສະໜາມ, ແຕ່ແມ່ນພະລັງຂອງການຮ່ວມມືຂອງທີມ. ບານເຕະບໍ່ແມ່ນກິລາທີ່ໃຜຈະບຸກໂຕຄົນດຽວໄດ້, ແຕ່ແມ່ນການສູ້ຮົບຂ້າງກັນຂອງທັງ 11 ຄົນ. ກອງໜ້າກ້າຜ່າບຸກ, ບຸກລົບປະທະການຢາກ; ກາງພາກຄ່ອງຕົວປັບຈັດສັນ, ເຊື່ອມປະສານການບຸກກັບການປົກປ້ອງ; ກອງຫຼັງຢືນຢັນຮັກສາ, ສ້າງກຳແພງປົກປ້ອງ; ແລະ ຜູ້ຮັບປະຕູກໍສຸມສາຍຕາພ້ອມປ້ອງກັນ, ຮັກສາປະຕູໃຫ້ຢູ່ພ້ອມ. ທຸກຕຳແໜ່ງມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍ, ທຸກຄັ້ງການປະສານກັນຂາດບໍ່ໄດ້. ບໍ່ມີການອາໄສຄວາມຢາກເກີນຂອງບຸກຄົນ, ມີແຕ່ການເຊື່ອຖື ແລະ ຊ່ອຍຄ້ຳກັນຂອງກັນ; ບໍ່ມີການກ່າວໂທດກັນ, ມີແຕ່ການປຸກຂວັນຫຼັງຈາກຄວາມຜິດພາດ ແລະ ຄວາມດີໃຈເມື່ອເຂົ້າປະຕູ. ນັ້ນກໍແມ່ນເພາະຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈຂອງທີມທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ການແລ່ນທຳມະດາ ໄປລວມກັນກາຍເປັນພະລັງທີ່ສັ່ນສะເທືອນໃຈ.