Wynalazek: Cienkowarstwowy „Płuco-Żagiel” (Bioniczny Reaktor Tlenowy)
Jest to banalnie prosta membrana montowana na elewacjach budynków lub pojazdach, która imituje procesy zachodzące w pęcherzykach płucnych, ale w skali makro i bez zapotrzebowania na energię mechaniczną.
Koncepcja i Zasada Działania
Wynalazek opiera się na pasywnym gradiencie ciśnień. Membrana składa się z dwóch warstw polimeru hydrofobowego, pomiędzy którymi znajduje się zamknięty obieg roztworu syntetycznej hemoglobiny (chelatów żelaza).
* Proces: Gdy wiatr uderza w „żagiel”, tworzy się różnica ciśnień (zgodnie z prawem Bernoulliego). Ta zmiana ciśnienia wymusza na membranie selektywne „zasysanie” CO_2 i NO_x z powietrza do wnętrza cieczy.
* Paradoks: Urządzenie wydaje się „oddychać” – pulsuje pod wpływem ruchu powietrza, a wewnątrz następuje reakcja chemiczna, która wiąże zanieczyszczenia i oddaje czysty tlen (O_2) bez użycia jakichkolwiek filtrów mechanicznych czy prądu.
* Działanie: Wykorzystuje energię kinetyczną wiatru do napędzania wymiany gazowej na poziomie molekularnym. Zebrany węgiel osadza się w dolnym zbiorniku w formie łatwego do usunięcia osadu mineralnego.
Realność
Zasada działania opiera się na znanej fizyce dyfuzji gazów przez błony półprzepuszczalne. Kluczem jest tu zastosowanie nowej generacji polimerów (MOFs – Metal-Organic Frameworks), które mają ogromną powierzchnię właściwą. Produkcja takiej membrany jest tania i możliwa przy użyciu standardowych pras przemysłowych.