İfadə edilə bilən ağrı ən şiddətli ağrı deyil. Əsl ağrını sözlə ifadə etmək mümkün deyil; eşitmədiyimiz bir çox ağrı artıq onları ifadə etməyə çalışanları əzib. Bir sərkərdənin uğuru on minlərlə ölünün hesabına başa gəlir: ağrısını ifadə edə bilən o bir sərkərdədir, ifadə edə bilməyənlər isə o on minlərlə ölüdür. Bu dünyada ən ağrılısı yoxdur, yalnız daha ağrılısı var. Ağrının ölçü vahidi yoxdur, o, sadəcə bir hissdir. Bu hiss korların fili yoxlamasına bənzəyir: hər kəs həqiqəti bildiyini düşünür, halbuki hamı məsələyə yalnız bir tərəfdən baxır. Uğurlu sahibkar öz ağrısından danışa və bunu ictimaiyyətə çatdıra bilir; uğursuz sahibkarların isə bəlkə də bunu danışmağa fürsəti belə olmayıb, çünki onların səsi kəsilib. Üstəlik, insan təbiətinin xüsusiyyətlərindən biri də yalnız qaliblərin ürək sözlərini eşitmək istəməsi, məğlubların fəryadını isə eşitmək istəməməsidir. Əgər ağrı bir hissdirsə, xoşbəxtlik də elədir; bu iki hiss çox vaxt eyni anda yaşanır, fərq yalnız insanın məsələyə hansı yöndən baxmasındadır. Əsl qəhrəmanlıq hadisənin gerçək üzünü gördükdən sonra da ona nikbinliklə yanaşmaqdır. Nəticədə ya hadisə ötüb keçir, ya da insan bu dünyadan köçür; hər halda, hər şey ötüb keçəcək.