Bir çox insan “harmoniya arzusunu” və “razılaşmanı” yüksək dəyər sayır, özbaşına güzəştə gedib “inciməyib keçmək” kimi davranışı böyük səbr kimi qəbul edir. Beləliklə, kimsə incidəndə gülümsəyib “heç nə deyil” deyir, kimsə sərhədi keçəndə özünə “ciddi qəbul etmə” təlqin edir. Halbuki ürəyində artıq çox əsəbiləşib, amma yenə də özünü saxlayır, elə bil ki, bu, “böyük qəlblilik” və “geniş düşüncə”dir. Halbuki bilmirsən ki, sənin hər dəfə həddindən artıq və prinsipə zidd olan güzəştlərin, əslində həm bədəninə, həm də ruhuna zədə vurur. Elə düşünmə ki, bir an dözsən, hər şey sakitləşəcək; addımı geri atsan, dəniz kimi üfüqlər açılacaq. Bu dünyada elələri var ki, sənin dözümlülüyünə görə heç vaxt yavaşlamırlar. Sən nə qədər davamlı olaraq güzəştə gedir, dözürsənsə, nəticədə yalnız onların daha da cəsarətlənməsi və sərhədsiz irəliləməsi artır. Sən nə qədər çox geri çəkilsən, onlar səni bir o qədər “yumşaq meyvə” kimi görər, daha çox üstə yeriyər, daha da bərk-basardıqla sənə “rəftar” etməyə çalışarlar. Nə hirsi udmağı daxili güc kimi qəbul et, nə də sərhədsiz güzəştə gedib “dünyanı dərk edən” kimi davranma. “Nəfəs tutmağın” düşüncələri” əsərində deyildiyi kimi: dözən adam olmalısansa, döz; dözmək faydalı olanda döz. Dözücü olmamalısansa, dözmə; dözmək zərərli olanda dözmə. Birinci dəfə sərhəd keçilirsə—yaxşı niyyətlə xatırlat; ikinci dəfə təkrar edilirsə—bağışlamaq olar; üçüncü dəfə tapdalanırsa—artıq üzr istəyinə yer yoxdur. Fürsət verilibsə, bir də verməyə ehtiyac yoxdur; mərhəmət yetibsə, artıq dözmək lazım deyil.