Üç yıl önce, karım sürekli olarak kripto para ticareti yaptığımı "kumarbaz" olarak nitelendiriyordu, kayınpederimin evinde akrabalar yan gözle sordu: "Duydum ki ne bileyim bitcoin mi yapıyorsun? O şey değil mi dolandırıcılık?" Ben sessizce yemeğimi yedim, açıklamalarım zayıf görünüyordu. O zaman BTC hala 30.000 dolarda mücadele ediyordu, ETH yeni 2000'i aşmıştı, piyasa ayı havasıyla doluydu. Akrabalar bir yandan bana "düzgün bir işte çalış" derken, bir yandan da kendi çocuklarının kamu kurumlarına girdiğini, ev aldığını, araba aldığını gururla anlatıyordu. Ben elimdeki küçülen pozisyonla, hatta aile grubuna canlı işlem ekran görüntüsü bile atmaya cesaret edemedim.
Gerçek işlem kazançlarım ilk kez yedi rakamı aştığında, hesabımın ekran görüntüsünü karıma attım: "Bak, bu senin üç yıl boyunca küfür ettiğin 'kumar'." O ekrana uzun bir süre baktı, aniden gülümsedi: "Bu akşam yemek yapacağım, bana kripto para nasıl alınır öğret." Meğerse, hesap bakiyesi en iyi ikna ediciymiş.
Geçen hafta kayınpederin evine döndüm, akrabaların tutumu tamamen değişti:
Kuzenim ellerini ovuşturup sordu: "Kardeş, ETH'ye şimdi girebilir miyiz? Duydum ki 10.000'e çıkacak?"
Hatta en sert eleştirileri yapan amca bile yanımıza geldi: "O şey... Bitcoin'i en güvenli nasıl depoluyoruz? Hangi cüzdanı kullanmalıyız?"
Gülümseyerek borsa uygulamasını açtım, yerinde kayıt, KYC ve spot alım öğretimi yaptım. Kayınpeder bir yudum içki yudumlayarak mırıldandı: "Bununla baştan yola çıksaydık, biraz yatırım yapardık..."
Bir zamanlar alay edilen "uygun iş değil" şimdi ailenin "en güvenilir ek işine" dönüştü. Ama biliyorum ki: Boğa piyasasında herkes kendini dahi sanır, ancak iflas edenler yalnızca saygı duymayı bilir.